Back in town.

Het is 9.00 uur dinsdag 5 augustus. We raken steeds meer doordrongen van het feit dat straks de spullen gepakt gaan worden. Ik zit een kantoortje te typen en zie door een klein raampje de camper op het erf staan. We hebben net even gezwommen om wakker te worden. We zijn dus al weer een paar dagen terug bij Paul en Rianne. Er zijn veel dingen gedaan al is er niet echt heel veel gebeurd. Een aantal dagen met matig tot slecht weer was ons deel. Het kan hier dus toch waaien al vinden ze windkracht vier bijzonder.

Na Lake Christine zijn we richting Okanagan Falls gegaan. Dan kom je toch al een eind in de richting van ons honk in Westbank. Voordat ik wat vertel over de afgelopen dagen nog iets over het landschap. Na plaatsen als Nelson veranderde het landschap van bergachtig naar heuvels en gaande weg meer naar een droog woestijnachtig klimaat. Niet direct zand maar vooral droog, lage struiken en geen bomen meer. Het werd weer echt warm en opvallend was dat de kaki, gele , grijze kleuren van het landschap alleen onderbroken worden voor groene vlekken die het gevolg waren bebouwing en intensieve irrigatie. Ook hier willen mensen wonen in een omgeving die eigenlijk beperkt geschikt is voor bewoning. Waar in Nederland knokken tegen het water en in Groenland de kou parten speelt ,is het hier de warmte en droogte. Er schijnt vanuit de richting van Washington een woestijn klimaat te zijn die milder wordt naarmate je meer in de buurt van kelowna en de Okanagan vallei komt. Je kan hier dus goed wonen al moet je wel alle zeilen bijzetten om de warmte de baas te worden.

Nog iets anders vergeten te vertellen. Op weg van Christina lake naar Osoyoos kwamen door een wat armoedig gebied (steden) en zochten we een plaats om te pitten. Langs de weg was een national park. (Kan 11.000 vierkante kilometer zijn of is soms niet groter als een kleine onbemensde campingground) Het was geen echt mooie plek , maar het was natuur en we hadden niet veel alternatieven. We waren natuurlijk nog steeds gewaarschuwd voor beren en ander tuig uit de natuur. Echter midden in de nacht werden Ingrid en ik door een ander fenomeen gewekt. Ergens in de bergen op misschien een kilometer afstand hoorden we het huilen of een groep honden. Het hield 10 minuten aan en leek het meest op een groep coyoto’s. Erg leuk omdat je dan weer beseft dat je tussen de dorpen en steden. Ook op de wegen , en in de campinggrounds , in de wilderness zit. Het zijn de randje en lijnen door het landschap die  geasfalteerd en aangeharkt zijn. De grootste delen zijn nog natuur.

Maar goed, op weg dus in het vervolg van onze route. Na onze ontmoeting met pizza’s en Nederlanders in Oliver zijn we door gereden en kwamen we al snel aan in Okanagan Falls. (29 juli, dinsdag) Het weer was toen echt wat minder. Meer wind, wolken en een lagere temp. Naar de normen hier , slecht weer dus. Naar Nederlandse normen hebben we het dan over een lekkere zomerse dag. We hebben aan een meer (voor de verandering) bij een public beach gestaan . Beetje zwemmen en rond hangen. De kids hebben een poging gedaan om op de twee drijf dolfijnen een rondje te peddelen rond een klein eilandje. Door de wind en afstand leek het een uitdaging. Het viel mee. De wind was te overwinnen en het eilandje kon je bijna heen lopen. Omdat de remmen van RV nogal piepte was ik wat verontrust over  vuil of slijtage. Met hulp van M en M een pit stop gemaakt bij de beach. Betekent Rv op de krik, voorbanden eraf en remmen nakijken en een beetje schoonmaken. Was allemaal prima al waren we wel af van het gepiep en konden we lekker met de ramen open rijden zonder irritant gepiep.

Einde van de dag lekker gegeten aan het strand en nog een duik in het lekkere water. Die zelfde avond op weg naar Penticton.  Dit is een  1 van de leukere steden (dorp) waar we geweest zijn. Mooie bebouwing in de vorm van gevarieerde woonwijken, mainstreet en fruitteelt even hoger in de heuvels. Het ligt tussen Skaha Lake en Okanagan lake. Deze twee meren zijn verbonden door een rivier waar het water van Okanagan lake uitstroomt in Skaha lake. Dat is een kleine rivier waar de stad omheen ligt. Het is een echte Canadees dorp. Van alle dorpen steden die we gezien hebben lijkt dit dorp een van de leukere plaatsen om te wonen. Alles is er. Kopen, werken, zwemmen en ruimte en een combinatie van wonen in een dorp/stad terwijl er in de omgeving veel natuur is. Als ik het nu over een dorp heb dekt dat niet echt de lading. Het gaat namelijk om een dynamisch geheel met verkeer, een highway  door de stad e n veel mensen. De eerste indruk is stads maar uiteindelijk wonen er maar 33.000 mensen.

Het weer was dus minder “beachproof”dus alternatieven werden gekozen. In dit geval een heel klein pretparkje aan het strand. Klimmen, midgetgolf ,carting, bumperbootjes en airball. Bij elkaar leuk en de kinderen vonden het heel wat. In de namiddag trok de wind verder aan en na het eten waaide het fors wat leuke golfen gaf op het meer. We zijn dus nog gaan zwemmen. De drijvende glijbanen die 75 meter uit de wal lagen gingen te keer op de golfen. Naar boven klimmen was een wilde aangelegenheid maar wel leuk. Na het zwemmen en eten zijn een woonwijk ingereden en hebben we geslapen. Was even zoeken naar een geschikt plekje waar we niet al t veel op zouden vallen en waar we andere geen last berokkenen. Uiteindelijk werden we om 2 uur in de nacht wakker gehouden door een alarm van een huis aan het einde van de straat. Gelukkig werd na zo een 45 minuten het alarm uitgezet. Waarschijnlijk omdat de inbreker na het sluiten van de deur met zijn vrachtwagen met waar de straat was uitgereden. Verder werden we om 5.45 uur gewekt door vreemde geluiden rond de RV. Dit luide gekletter en geruis bleken een drietal sproeiers te zijn van de sportvelden die onder verschillende hoeken onze auto meenamen in het waterwerk. Gelukkig was dat om 6.30 uur al weer voorbij zodat we om 8.30 uur fris en monter op weg konden.  We gingen naar skaha lake (ten zuiden van Penticton) en hebben in een park aan het strand een ontbijt genoten. Toen de kids met een gehuurde skelter de boulevard onveilig maakte troffen we onverwachts Lauren en Claudia (eerder ontmoet in Nakusp, kennissen  van Paul van de skipatrol) en hebben een deel van de dag met ze door gebracht. Er was een gitaar en aan het einde van de dag nog een potje jeu de boules gespeeld in het park. We waren die dag wel een beetje uitgewaaid en uit gebeached en besloten de ze avond al af te reizen naar westbank. Even gebeld met Rianne en snel op weg. Paul was met de deltavlieger op Vancouver-island. Een paar uur later zaten we dus al weer op het vernieuwde enorme balkon van ze, en genoten van een bak koffie en een wijntje.

Zaterdag 2 augustus even niksen, zwemmen en rond huis hangen. De kids gingen zwemmen en spelletjes doen op de computer of springen op de trampoline. In de avond hadden we afgesproken met een Nederlanders in het citypark van Kelowna. Er werd een gratis concert gegeven van twee bands. De eerste van de twee was leuk de tweedewas niets. De mensen die we daar troffen waar Hans (tenttrailer eerder van geleend) en Tom en Suus (naar hun feestje geweest voor vertrek naar Jasper) Het was gezellig met lekker weer. Bij het opbreken besloten Hans, Tom en ik nog even de avond voort te zetten in het centrum. We zijn op aanraden van andere naar de “de blue gator” gegaan. Een cafe-achtig iets met live muziek. Erg leuk. Een 7 persoonsband met drie blazers en een vrouwelijke leadzanger. Speelde tussen Louis Prima, The Blues brothers en James Brown goede muziek. Opmerkelijk was dat in Canada al niet gerookt wordt in cafe’s . Dat is even wennen. Geen last van je stem, geen stank maar ook een andere sfeer door het ontbreken van rook waar de lampen bluessie door heen schijnen.

Zondag 3 augustus was het even anders. Op weg, en dus terug naar, Penticton. (overigens de indianen noemde het Pen-tic-ton, wat betekent “plaats waar je voor altijd wil blijven”.) We zouden gaan “floaten” op de rivier tussen Skaha Lake en Okanogan Lake. Omdat er nog weinig sneeuw in de bergen was en er dus weinig water stroomde tussen deze twee meren hadden we het eerder laten zitten. Maar het was dus wel de moeite waard. Afgesproken met Hans, Lauren en Claudia , wij , Rianne  en Jeroen. Paul hing zat nog tussen de wolken in Vancouver. Een compleet gekkenhuis. Het was een lang weekeinde met zeer goed weer. Niet te geloven. Een paar duizend willen dan een rivier afdrijven op drijfmateriaal. Dat gaat dan in groepen van banden, luchtbedden en andere vreemde zaken waar ze dan drinkend, kletsend en regelmatig blowend down river dobberen. Wij dus ook. Zie de foto’s. Erg leuk, super druk en heel; speciaal door de sfeer. Waar we eindigde was een bus om 1 van ons naar de auto te brengen. Verder hadden ze voor de wachters een topact. Relvis Presley! Deze man was niet heel slecht. Hij was echt heel , heel slecht. Dit was geen imitatie van Elvis, maar dit was Elvis. Maar dan wel gisteren opgegraven , aangekleed en op de bühne gezet. Mijn god, waar is een bliksem als je hem nodig hebt. Hoe kan je iemand in een overal van een schilder rammen, twee zwarte scottsponsjes op zijn wangen plakken, een nagalm geven die meer lijkt op de galm van een beerput als van een geluidsinstallatie en hem Relvis noemen. Ik wil niet zover gaan om Elvis Presley de schuld te geven van deze winterschilder, maar in wezen is Elvis de bron/oorzaak van al dit kwaad.

Affijn aan het einde van de dag bleek de droog gehouden video-camera toch in een plas water te hebben gelegen zodat het water er aan alle kanten uit liep. Veel liefde en aandacht hebben overigens een voorspoedig herstel veroorzaakt. We kunnen dus weer filmen al is het fototoestel nog steeds in het land van de Elvissen. (Witte vis, met zwarte bakkebaarden)

4 Augustus weer lekker in het huis en wat geklust aan de RV van Paul en Rianne. Een reeks van kleine zaken opgepakt zodat ze straks weer strak op weg kunnen. In de middag ben ik op creekside park geweet. Het project waar P en R werken. Daar worden huis gebouwd en verkocht. Leuk om te zien. Ik vind de huizen aan de buitenzijde niet echt mooi of sfeervol. Binnen is het top. Afwerking en inrichting is compleet. Zo worden ze ook verkocht. Meubels koop jezelf maar keukeninrichting, afwerking , vloer en rest is klaar. 

Later nog even in het bedrijf van hans geweest. Hij ontwikkelt en maakt zeer specifieke printplaten voor regel en meetapparatuur. Een vak  apart. Hij maakt echt van alles. Printplaten voor apparatuur om: vliegtuigfuncties te controleren op werking, aansturing van mayonaise pomp machines of  delen van kassasystemen. Het mooiste is wel project Alladin. Dat is een klein apparaatje dat hij gemaakt heeft voor een opdrachtgever uit Dubai. (arabie, maar hoe schrijf je het?) Het apparaatje  zoekt het Noorden via GPS systemen en bepaalt dan wat de richting is van Mekka. Het geheel werd als apparaat verkocht maar ook met ledlampjes ingebouwd geleverd als …….. tapijtje. Voor de moslims, de juiste richting op de kortste afstand naar Mekka je gebed kunnen zeggen.

Vandaag is Ingrid met Rianne op pad om eens aparte huizen en wijken in de buurt te bekijken. Ik hoop de kinderen direct te motiveren eens een vliegvouw wedstrijdje te doen in de tuin. In de middag naar het strand en vanavond is er ergens een vliegshow die we gaan bekijken. Afijn nog steeds voldoende te doen. Maar we zijn toch een beetje aan het afronden voor de afreis naar Nederland.

See you,

R