Terug in de stad.

We zijn nu in osoyoos. (29/7) Onderstaande bericht is eerder geschreven maar nu pas geplaatst.

Meer beren , laag vliegen en bomen over bomen.

De vorige camping Lake Williamson ligt al meer als en dag achter ons. Het is zaterdag 26 juli , 22.15 uur. Betekent dat bij jullie de klok op 7.30 uur staat. Is te hopen dat jullie op deze zondagochtend toekomen aan uitslapen of vroeg in actie komen om iets bijzonders te gaan doen.

Na ons vertrek uit Revelstoke duurde het toch even voor we echt op weg waren. Eerst boodschappen , toen op weg. Nadat we het dorp uitreden een bord lang weg. “Check gasoline, next 97 km no service”.  Wij toch weer terug op te tanken. Na dat tanken (snel even 100 can.dollar en een tank die bij lange na niet vol is) toch maar even langs de bank om wat cash te halen.  Dat is geen gehaast of gestress, maar toch een heel gedoe. Tot rust komen is geen probleem. De volgende 100 km geen bebouwing of huis. Een vrij saaie weg door een enorm bosrijk en bergrijk gebied. Ik denk dat hier niemand woont om er voor te zorgen dat er in de rest van Canada tenminste hier en daar iemand woont. Bomen afgewisseld met meren bergen en bomen. Geheel opgeluisterd met hier en daar een boom. (en meer)  Na een flinke rit stonden we ………. In een kleine file. Wat kan je ze toch missen als je wat langer weg bent uit Nederland. Het zou een fantastisch plekje zijn voor rijkswaterstaat om zich te introduceren en profileren met een paar “rits borden” of een leuke signalering met een adviessnelheid. En anders zouden een reeks van bordjes met “100 km” het ook niet gek doen.

Naast een vrachtwagen, wat RV’s ook nog een aantal krasse knarre op een mooie collectie harley davidsons. We moesten even aansluiten en  drie beurten over slaan omdat we Lake Arrow moesten oversteken. Een oversteek van 1,5 km met een kleine pont. Dat was een oversteek van helemaal niets naar vrijwel niets. Geen huis of gebouw te bekennen bij afvaart en aankomst. Afijn voordat je het weet ben je dus nergens. Zo een pont is leuk. Veel gedoe om alles erop te krijgen waarbij hier en daar toch nog een buitenspiegel werd gedemonteerd. Aan de overkant konden we vetrekken naar Nakups. Nog even gekeken bij een “Hotspring” maar dat viel tegen. Mooi zwembadje met heel warm water dat uit de bergen gepompt is. Het lag aan de rand van een meer en van af een balkon konden we het zien. Duiken, rennen , springen plonsen en druk doen waren verboden. Leuk, op weg van niets naar nergens , en halverwege wordt alles verboden en mag je ook nog eens niets. De meeste zwemmers lagen dus als een soort inmaak vlees te weken in een bak warm water waar wat extra zwavel aan toegevoegd was.

In Nakups was het even zoeken voor de plaatselijke municipal gevonden hadden. Geen elektriciteit meer dus we gingen op de batterijen verder. Beetje saai maar aardige camping. We hadden ze wel beter gehad. Volgende dag stonden we om 9.00 uur aan het meer midden in het kleine dorpje. Strandje was aangelegd en werd netjes onderhouden. Het meer lag er bladstil bij , het weer was heerlijk, het gras groen en het was heel stil. In deze plaats is het altijd zondag. (zelfs op zondag) De hele dag bij het strandje gebleven en wat gezwommen en rond gehangen. Super mooie plek. Het water was iets warmer als gewend , wat betekende dat de kinderen meerdere malen per dag tot rillens aan toe bleven zwemmen. Wat kan je zoal doen op zo een strandje? Stenen op duiken, grote stenen in een zakje aan een drijvende lege melkfles laten drijven en dan in dieper water dumpen, naar een vlot zwemmen en er af springen en duiken, met een zware steen ver het water inlopen ook al ben je onderwater, een oliebol maken van natzand en die hoog op gooien waarbij het de wedstrijd is welke het langst heel blijft, of een natuurlijk een boekje lezen.

We waren pas laat op de camping terug en aten ergens rond 21.00 uur.

Volgende dag een zelfde rondje gemaakt en ons prima vermaakt. We zijn die dag rond 13.00 uur op pad naar Kesloo gegaan. Dat dorp is erg leuk. De rit erheen was gewoon mooi maar toen we het dorp inreden had ik meteen het gevoel van een slapend vakantiestadje. Een flink aantal woningen en een hoofdstraat die bestaat uit kleine winkeltjes met elk een eigen gevel. Leuk strandje bij een fantastisch meer waar we even geplonsd hebben. Van dat dorpje hebben we wat opname gemaakt terwijl we erdoor reden.

Door naar ons campingadres. Lake Mirror dus. Paar kilometer en we zagen het naast ons rechts van de weg liggen. Inchecken op een voorlopige plek en wisselen op de volgende dag omdat we dan stroom konden krijgen. Dat we aankwamen vielen M en M meteen in de prijzen. Op het kleine strandje bij het meertje stonden wat speeltuin attributen. Een daarvan had ik eerder gezien. Stel je voor een stalen pilaar waar een soort wereldbol op staat van stalen buizen met een totale doorsnede van twee meter. Ter hoogte van de evenaar zat een extra ring aan de buiten zijde van de bol. Het geheel was goed en snel te draaien. M en M gingen op de drukte af want er was heel wat te doen. Afhankelijk van wie de bol opzette zat je erin of hing je aan de evenaar aan de buitenkant. De kids zijn geen echte actiehelden en kijken meestal even de kat uit de boom bij deze acties. Toen ik later ging kijken gingen M en M rond hangende aan de evenaar aan hun handen. Dat ging zo snel dat ze nagenoeg horizontaal rond zwaaide. Toen hij vertraagde sprong Mirthe eraf maar versnelde hij weer zo dat Martijn nu alleen doorzwaaide terwijl iedereen eraf was. Heel stoer, gelukkig had alleen ik het zweet in de handen anders was het voor Martijn anders afgelopen. De zelfde avond werd de bol opgezet door wat oudere jongens. Betekende dat bijna iedereen in de bol ging zitten (veilig) en een select geselschap aan de buitenkant hingen. Die gingen razendsnel in de rondte en hingen volledig horizontaal. Van de vier man werd er meteen twee gelanceerd en vlogen zo een 3 meter door de lucht. Een jongen kwam wat ongelukkig neer en schaafde zijn knie over 20 cm oppervlakkig open. Een andere jongen liet ongelukkig los en maakt na los loslaten een soort schroef waarna hij in een stofwolk op zijn rug op de grond landde. Ik geloof dat ik er een gemist heb, maar er was ook een vierde man die lekker bezig was. Hij draaide rond aan zijn armen en raakte vol de jongen die de bol opgezet had,  waarbij deze echt tegen de grond gerost werd. Hijzelf bleef nog even hangen. Echter onder invloed van de centrifugaal krachten ,en de mode een te grote broek op de billen te dragen, maakt hij zijn laatste twee rondjes met zijn broek op zijn enkels. Het laatste deel van zijn actie legde hij af met zijn broek op zijn enkels, zwevend door de lucht en eindigend in een hoop grind. Afgelopen daarna ? Zeker niet, met regelmaat kinderen alle kanten zien op vliegen in deze “big fun”attractie. Vandaag , zaterdag zaten we het vuur en gingen de kinderen nog even naar de bol toe. Over het kampvuur heen zag ik Martijn langs gaan. Nagenoeg horizontaal waarbij even aan een hand hing en vervolgens los moest laten maar toch op de voeten landde en rommelig uitliep op het grind. Een wereld actie.

Vandaag hebben we een aantal malen gezwommen. Zoals gewoonlijk weer gewaarschuwd voor beren. Nu zelfs een briefje bij de receptie over een gesignaleerde beer aan de overkant van het meertje. En……… ja hoor. Een jongen die aan kwam zwemmen meldde dat hij iets zag aan de overkant. Eigenlijk geloofde ik hem niet. We stonden net op een houten toren om er af te springen of we zagen aan de overkant een beer langs het water lopen en weer verdwijnen in de struiken. Spannend en nog steeds  veilig om toch weer even een beer gezien te hebben. Als de beer de camping op zou komen om voedsel te zoeken zou hij waarschijnlijk afgeschoten worden. Eenmaal gewend aan een goede voedselplek zouden ze wat territoriaal gedrag kunnen gaan vertonen tegen bijvoorbeeld mensen. De problemen zijn dan snel niet te overzien.   Zondag is nog onduidelijk. Als het slecht weer is gaan we door. Anders blijven we nog even. Als ik dit typ is het 23.30 uur en regent. Het getik op de RV is duidelijk te horen. Wanneer dit verslag op de webpage gezet wordt is nog onzeker. Er is geen netwerk in de buurt waarop we op in kunnen loggen. Foto’s volgen nog die moet ik nog even sorteren.

Gisteren (vrijdag) nog even contact gehad met Paul en Rianne. Even bijgepraat. Wij luieren en zij werken. Meteen aan Paul gevraagd om kaartjes te bespreken voor de Grey Hound bus. Dat is dan voor 7 augustus. Dan gaan we met de bus van Kelowna naar Vancouver om de volgende dag (8 augustus) weer op Castricum aan te vliegen.

Doei,

R