Beren in de spotlight.

Spot niet met beren , ook als je ze niet spot.

Tja, we worden al de hele vakantie gewaarschuwd om de dieren niet te storen in hun doen en laten. Negeren en ontwijken dus. Dat wordt natuurlijk moeilijker als ze bij 80 km per uur je pad kruizen of als ze de neiging vertonen je op te willen eten of aan te willen vallen. We zouden ze graag willen negeren en zo ons de kans te krijgen ons goede gedrag en goede bedoelingen te tonen. Maar ja, daar moet je wel weer voor ontmoeten.  Eerder hadden Mirthe en Martijn een beer gespot toen ze bij Paul en Rianne in de auto zaten. Tot recent was ons dat geluk niet gegund. Maar de kansen zouden keren. Toen we donderdag (17 juli ?) op Lake Louise aanreden, reden we met 10 km per uur ter hoogte van een wegopbreking. Plotseling riep Ingrid: “een beer, een beer , een beer”. En ja hoor, 150 meter voor de auto stak een beer gemoedelijk de weg over. Paniek dus, waar is het fototoestel. Ik zat aan het stuur maar had toch het snelst het fototoestel te pakken. Sturen en slingeren met de knieën tegen het stuur, prutsen met een rits om het toestel uit de hoes te krijgen. Daarna over de lens kijken naar een iets versnellende beer die door berm het bos in liep. Een paar foto’s genomen terwijl ik over de lens  de beer, en de tegenliggers in de gaten hielt. Mocht niets baten; terwijl ik het struikgewas fotografeerde werden er twee mededelingen gedaan. (mirthe) Tjeeeeeeee, paaaaaaap; nog nooit zo een langzaam lopende beer gezien en jij weet hem niet op tijd te fotograferen. (ingrid) die beer heeft een halsband om , hij heeft een halsband om……. Waar is de circusdirecteur die er bij hoort. Afijn de Indiana Jones sfeer (actie en succes) of het Prins Bernard gevoel (succesvol wild jagen met de camera) was wel even verdwenen. Het vervolg van de berenjacht was op de weg van Benff naar Lake Louise terug de volgende dag. We namen een binnenweg omdat de hobbels en bobbels van de canadian high way ons de oren uit kwam, en een verdere kennismaking met de allochtone bewoners (er zijn hier alleen import Canadezen en touristen) nog steeds een uitdaging leek. En ja hoor. Een beer kruist ons pad.  Meer auto’s die toevallig in de buurt waren stopte of gingen langzaam rijden. Wij hadden het geluk Indiana Jones zelf aan boord te hebben. Terwijl het codewoord “beer, beer “ viel  sprong Martijn op en riep “geef mij de camera”. Ik ga hem fotograferen. We reden nog 15 km per uur , ter hoogte van de beer in de berm en hij besloot de beide sloten van de zijdeur eraf te doen en rijdend naar buiten te stappen. We moesten enigszins aandringen om dat niet te doen. Later  vond hij dat ook wel logisch. Fotopogingen via het achterruit mislukte. Jullie vinden overigens een link naar een Belgische werknemer in Lake Louise die hardlopend geconfronteerd werd met een beer en daar met kleine kleer- of beerscheuren mee wegkwam.

In eerste instantie reden we dus op de donderdag aan op Banff. Dat stadje stelt wel iets voor. Het zijn hoogstens 6 straten van een meter of 250 die afgeladen zijn met kleine chique en toeristische winkels.  Net en verzorgd en zo een bouw van de winkels dat het een beetje cowboyachtig aandeed. Geld en een ijsje gescoord. Een supermarkt was niet te vinden. Waarschijnlijk zou een Aldi in deze contreien niet overleven. Toen we op onze camping aankwamen bleek die op een heuvel aan de rand van het dorp/stad te liggen. Slingerende asfaltwegen met veel extreem grote RV’s. We waren niet de kleinste maar bijna de oudste RV. Er stond tegenover ons een klapcaravan. Nog nooit gezien. Ik dacht dat die achter een motor hoorde. Nee hoor: het was een Smart waar achter een klein karretje hing dat je eindeloos kon uitklappen. Deze combinatie van een Smart met vouwkoffer was een leuke maar weinig slimme combinatie. (maar maak dat een Smartrijder maar eens wijs)

De kids liepen het eerste uur op hun tenen om de grondeekhoorn niet te storen en ze te lokken met een stukje brood.  Overdreven dus. Ze waren kogelrond van het voer en kwamen  het voer uit je handen halen en bleven naast je zitten als het werd opgegeten. Een enkele foto (van de 100) en een enkel filmpje vind je op de website.

In de middag naar het dorp om er op uit te gaan met een kano. Erg leuk om 1,5 uur te peddelen. Fantastisch natuur gebied dat een soort moeras of delta is van een sneller stromende rivier. Stroom tegen heen en de stroom mee op de terugweg. De foto’s zijn erg leuk. Op de terugweg nog even geprobeerd te zwemmen. Maar het water is zo koud dat je met veel inzet en lawaai net door de kritische zone (kruis) durft waarna je het bij de navel opgeeft. De kids gingen iets dieper maar dat kwam mogelijk door hun onvermogen snel te draaien en terug te gaan.

In de avond in de RV gegeten omdat het ging regenen. De volgende dag in de plenzende regen weggaan en de website bijgewerkt door in het dorp digitaal in te breken op het netwerk van Sally. We zijn haar nog dankbaar.

Banff ligt al weer ver achter ons. We zijn op weg naar Golden. Voordat we daar zijn moeten we Kicking horse pass en de Kicking horse river trotseren. We zullen zien of het redden.

R.