Tjechie

Ergens tussen Tsjechië en Moeder natuur.

Tja, al snel zaten we op de high way naar de icefields. Maar……….. die weg is wat oud en staat wat onder druk van het verkeer en het wisselende weer. De kou en sneeuw in de winter (gesloten voor al het verkeer) en het verkeer in de zomer bij goed weer, hebben deze weg geen goed gedaan. Dus wij in onze camper over een weg die te vergelijken is met een matig onderhouden weg in Tsjechië. Overal scheuren en incidenteel wat gaten. En dan niet even maar gewoon 120 km lang. Er zat geen schroef meer vast in de camper, de kiezen waren zonder vullingen en de BH moest met ducktape opgelapt worden.  Maar de natuur was weer indrukwekkender. Alle tijd om het te bekijken. Met 80 km per uur ( alle tijd), een bak lawaai (praten nauwelijks haalbaar) en overweldigende uitzichten, werden we niet alleen doorweekt door dit landschap maar zelfs geïmpregneerd met indrukken. Steeds meer passen en met steeds hogere bergen met ruime hoeveelheden sneeuw. Toen we bij de icefields aankwamen was het plaatje rond. Het weer was matig maar de gletsjer lag er in volle glorie. We zijn na een aanschouwing van afstand er heen gegaan en na een korte wandeling door een eindeloze morenen vlakte, stonden we aan de voet van de gletsjer. Afgeronde stenen, kletterend water en een vergezicht waren ons deel. Imposant  en spectaculair. We zijn op een parkeerterrein blijven overnachten.

De volgende dag stralend weer. De parkeerplaats was van 7 RV’s  in de avond weer aangevuld tot 100 Rv’s in de ochtend. Gezellig toch. De gletsjer lag er nog mooier bij. Niet alleen op de parkeerplaats was het druk. Het bezoekerscentrum was afgeladen met toeristen. Van alle nationaliteiten maar vooral met japanners. Toch nog een invasie na zoveel jaren. Het aantal japanners was zo groot dat ik mij dingen bedacht: 1) wie past er nu op Japan en 2) als je in Japan in  wil breken moet je het vandaag doen, er is niemand thuis.

Vanaf het bezoekerscentrum konden we ook de drukte op de gletsjer zien. Deze gletsjer heet de Athabasca gletsjer. Op 3000 meter hoogte ligt een ijsveld dat naar vijf kanten toe een gletsjer doet ontstaan. Dit Columbian icefield is zo een 400 meter dik sneeuw/ijs en wordt elk jaar met 7 meter sneeuw aangevuld. De gletsjers liggen aan alle zijde en stromen af naar zowel de Hudsonbaai, de Pacific en de richting Californie. Het hele continent wordt dus van water voorzien. Wij keken dus uit over de Athabasca gletsjer die zoals op veel plaatsen de wereld zich aan het terug trekken is. Verwachting is dat over zo 150 jaar er geen enkele gletsjer meer is. Nu waren er markeren waaruit bleek dat 140 jaar geleden de gletsjer zo een 2 km langer was en onnoemelijk veel dikker was. Op de gletsjer liepen groep van mensen al dan niet met een gids. Een risicovolle aangelegenheid. Ook waren er een soort bussen op de gletsjer met toeristen. Dat zijn wij ook gaan doen. Hoewel ik veel foto’s heb gemaakt staan die mogelijk nog niet op de website maar ze volgen nog. Het downloaden gaat te traag met de onbewaakte netwerken die we daarvoor gebruiken. Zo snel als ze er staan informeer ik jullie. Imposante bakbeesten van bussen die je doen denken aan science fiction verhalen. Met zo een bus zijn de vlakte op gegaan. Enorm steile afdalingen en een langzame klim over de gletsjer waren ons deel. Echt leuk. (ook een beetje om je te schamen als je ziet wat er gedaan wordt met ongerepte natuur) Op de gletsjer even uit de bus en glibberend over het ijs een slokje ijswater regelen. Echt top.

Na de terugkeer van de gletsjer heerlijk buiten gegeten bij de camper. Het vervolg van de reis was daadwerkelijk een vervolg van de reis. Butsend en klutsend de volgende 120 km naar Lake Louise. Fantastische gekleurde bergen en meren gepasseerd. Af en toe gestopt voor een waterval, waterplas of plasje. Lake Louise is een meer met een aantal gebouwen erbij. Het meer zijn we niet naar toe gegaan en de gebouwen die je een dorp kan noemen gaan nergens over. Klein winkelcentrum en een groot infocentrum. Naam van de regio of dorp klinkt goed en stelt weinig voor. Mogelijk op de terugweg nog even langs het meer. We hebben geslapen in een overflow camping. Alle campings waren vol en deze camping is bedoelt voor de opvang van het restje toeristen. Stelt helmaal niets voor dus.

Donderdag op weg naar banff. Kijken of dat wat is.

Rene